[singlepic=165,320,240,,left] Już od samego początku film zaczął mi fabułą trochę przypominać Ps. I love you, czy Just Like Heaven. Jest sobie para. Kobieta i mężczyzna. Jedno z nich umiera. W Ps. I love you był to mężczyzna, natomiast w Nawiedzonej narzeczonej kobieta. Jest jeszcze jeden element znaczący. Umarły mężczyzna kocha swoją żonę na tyle mocno, że pragnie dla niej szczęścia, mimo iż wiąże się to z miłością w innym. Tytułowa bohaterka filmu Jeffa Lowella jest nieznośna. Próbuje zrobić wszystko, by tylko nie dopuścić do tego, by jej ukochany – Henry, zakochał się w innej. I tu właśnie zaczyna się przezabawny humor filmu. Kate jest tak zatwardziała i wyrachowana w swoich dążeniach, że wymyśla przezabawne gagi, aby tylko utrudnić życie nowej kobiecie Henry?ego.
Przefantastycznie śmieszne sceny towarzyszą nam od samego początku. Sam fakt śmierci Kate. Podczas przygotowywania się do swojego ślubu jest totalnie nadgorliwa. Do tego stopnia, że ginie ratując swoje kwiaty, poprzez zmiażdżenie jej przez anioła bez skrzydeł. Kobieta ta jest tak upierdliwa, że nawet w niebie nie słucha rad anioła, który wyjaśnia jej co jeszcze musi zrobić.
Jednocześnie jako aktorka – Eva Longoria Parker, znana przede wszystkim z Gotowych na wszystko, spisała się, jak zawsze, na medal. Jej pełna temperamentu osobowość sprawia, iż idealnie komponuje się ze swoją bohaterką. Świetnie sprzedaje swoje kwestie, doskonale bawi się rolą robiącego głupie dowcipy ducha, co okazuje się zbawienne dla całego przedsięwzięcia. Dobrze, że gra w tym filmie, ponieważ męska rola pierwszoplanowa – Paul Rudd jest trochę jednostajna i szara, już w filmie ?I could never be your Woman? zauważamy, że średnio nadaje się on do ról głównych. Za mało jest również, jak na komedię romantyczną, sympatycznych przebojów muzycznych, które umiliłyby seans. Przydałaby się odrobinę lepsza muzyka.
Jest jeszcze jeden element zbyt typowy, żeby spojrzeć na niego obiektywnie. Przyjaciel gej ? nie gej, który zakochany jest w Ashley (Nowej ukochanej Henry?ego) i od 5 lat udaje bratnią duszę. To już było trochę za dużo jak na tego typu film. Jedyną rekompensatą tego jest fakt iż rolę tę odgrywa Jason Biggs, świetny aktor znany z serii American Pie.
To idealna produkcja na dni, w których nic się nie chce. Mam nadzieję, że nie zostanę zaraz zarzucona obelgami przez wielkich fanów tego filmu, jednak taka jest prawda. Nie trzeba się przy nim namęczyć intelektualnie, a można się ?odmóżdżyć?. Oczywiście nie jest to w tym przypadku wada. Takie filmy też są potrzebne.

produkcja: USA
gatunek: Fantasy , Komedia rom.
data premiery: 2008-05-16 (Polska) , 2008-02-01 (Świat)
reżyseria Jeff Lowell, scenariusz Jeff Lowell, muzyka David Kitay
od lat: 12
czas trwania: 95
dyst.: Vision

[singlepic=164,320,240,,left]

Pierwsze co zrobiłam, to spojrzałam na średnią tego filmu na filmwebie. Niestety aż poraziło. 2,67/10. Świetnie, myślę. To będzie idealny film, żeby się jeszcze bardziej ogłupić. Po czym zaczęłam czytać komentarze do niego. I co się okazało? Że ludzie dawali mu ocenę 1 za sam fakt grania w nim Paris Hilton, nie oglądawszy filmu. Ekstra. Nie ma to jak oceniać książkę po okładce. Stwierdziłam zatem ? obejrzę, nie mam nic do stracenia, a w obecnej chwili i tak nie jestem w stanie oglądać niczego bardziej ambitnego.
I co się okazało? Że gdyby Paris Hilton w tym filmie nie grała, okazałby się on naprawdę godnym zainteresowania i polecenia. Jest to dla mnie w ogóle paradoksem ? tytułowa Hottie ? ma być piękną, idealną Cristabelle Abbott, a Nottie ? brzydkim paszczurem. A co zrobić, jeśli role zupełnie się odwrócą?
Film opowiada historię tych dwóch dziewcząt. Przyjaźnią się od dzieciństwa. Już wtedy Cristabelle obiecała June, że nie wyjdzie za mąż i nie będzie się umawiać z mężczyznami w ogóle, dopóki i jej nie znajdzie faceta. I tutaj pojawia się problem, ponieważ owa June wygląda przerażająco. Tak przerażająco, że wszyscy od niej uciekają. Do czasu. Dziewczyna ma szczęście i poznaje faceta, który pomaga przejść jej metamorfozę? i tak dalej i tak dalej… Od tego momentu właśnie tytułowa paskuda staje się x razy ładniejsza od piękności ? Paris.
Jest to typowa komedia romantyczna ze szczęśliwym zakończeniem, jakiego oczekujemy po takich filmach. Nie jest ambitna, ani nic nie wniesie do waszego życia po obejrzeniu jej. Ma natomiast morał! Tak jak nie powinno się oceniać filmu bez obejrzenia go, nie powinno się również oceniać kobiet ze względu na wygląd zewnętrzny. Czyż to nie głębokie? Nie chcę szczególnie polecać, żeby uciec przed krytyką. Zatem napiszę po prostu: Jeśli chcecie ? obejrzyjcie. Nic się wam nie stanie.

produkcja: USA
gatunek: Komedia rom.
data premiery: 2008-02-08 (Świat)
reżyseria Tom Putnam, scenariusz Heidi Ferrer, zdjęcia Alex Vendler,muzyka David E. Russo
od lat: 12
czas trwania: 90

[singlepic=163,320,240,,left]                 Oglądając zapowiedzi tego filmu spodziewać się można, że będzie to typowo babski film o kobietach dla kobiet. Jednak coś mi tutaj nie pasuje. Obejrzałam ten film zanim zobaczyłam zapowiedź w TV i wcześniej nie wpadłabym na to by określić go w ten sposób.
Co więcej, nie była to dla mnie typowa komedia, a dramat z zabawnymi elementami, czasem wręcz perwersyjnymi, jednak nie odjęło to pozytywów tej produkcji.
Film opowiada historię związku dwojga ludzi. Amerykanina – Jacka i francuski ? Marion. Wracając z Wenecji postanawiają ?zahaczyć? o dom rodzinny dziewczyny, gdzie wcześniej pozostawili swoje dziecko ? kota Jean Luc?a. Już na samym początku Marion jako narratorka, uświadamia nam, że sama dziwi się sobie, że wytrzymała z Jackiem 2 lata. Ponieważ mimo kilku dobrych chwil, więcej mieli tych złych. A jeszcze więcej tych po środku. Podróż życia nie pomogła w tych dylematach, ponieważ głównie polegała na kłótniach i nieporozumieniach. Paryż był dla nich miejscem, gdzie mieszkali wszyscy byli mężczyźni dziewczyny, co dla jej faceta było nie lada wyzwaniem, zwłaszcza, że nie stronił od zazdrości. Jack zupełnie inaczej wyobrażał sobie miasto dzieciństwa Marion. Zadziwiają go wielogodzinne rozmowy o seksie, pijani taksówkarze, matka ?zdzira? oraz ojciec ?artysta?.
To zupełnie inny obraz Paryża, znacznie odbiegający od stereotypowego. Ludzie pokazani tutaj są jako istoty frywolne, których życiem rządzi hedonizm. Nie mnie oceniać jak jest naprawdę, lecz wydaje mi się to trochę przerysowane.
Wydaje mi się, że niesłusznie polski dystrybutor kreuje ten film jako tępą komedię romantyczną, jako ?seks w wielkim mieście? oraz ?nie tylko dla lejdis?. W ten sposób może zniechęcić tych, którym film naprawdę mógłby się podobać. Rozumiem, że chce zaciągnąć do kin jak największe grono widzów, jednak nie jest to chyba dobry sposób.
Film ogląda się przyjemnie, jak zwykle świetna gra aktorska Julie Delpy, jej fani nie będą zawiedzeni. A jest przecież postrzegana jako jedna z najlepszych francuskich aktorek. Pasuje do roli idealnie. Podobnie Adam Goldberg w roli Jacka, do którego w pewnym momencie zaczynamy pałać współczuciem i włącza się nam empatia.
Jednocześnie należy zwrócić uwagę na piękne obrazy Paryża, nie tylko te oficjalne.
Warto obejrzeć. Na pewno nie pożałują Ci, którzy więcej poczytają na jego temat, niż Ci, którzy obejrzą tylko kinowy zwiastun. Jak zwykle, niewiele on ma wspólnego z zarysem filmu.

data premiery: 2008-05-30 (Polska) , 2007-02-10 (Świat)
reżyseria Julie Delpy, scenariusz Julie Delpy, zdjęcia Lubomir Bakchev, muzyka Julie Delpy
czas trwania: 96 dyst.: Kino Świat