[singlepic id=14 w=320 h=240 float=left]

Chyba czas dodać na tym blogu tag „filmy ostro rysujące mózg”. Dlaczego? Bo Nasza klasa do takich właśnie należy. Gdyby połączyć filmy, które wstrząsnęły mną w moim życiu najbardziej, czyli Pułapka (Hard Candy) i 2:37, można by sobie mniej więcej wyobrazić „siłę jego rysu”.

Tematyka przemocy w szkole jest obecnie w naszym kraju dość głośna. Ciągle tylko słyszymy o tym gdzie i kto się ostatnio nad kimś znęcał, jak to jest być kozłem ofiarnym, czy przez kogo ktoś ostatnio popełnił samobójstwo.  To straszne. Owszem. Cały czas jednak myślimy, że tak naprawdę sytuacja ta nas nie dotyczy. A to błąd.

Film jest oparty na faktach. Poznajemy Joosepa, nastolatka, którego w klasie nikt nie lubi. Generalnie nie wiemy czemu. Po prostu. To dość dziwne, bo chłopak wyglądem nie wyróżnia się zupełnie. Nie posiada instynktu samozachowawczego, co prowadzi do tego, że daje sobą pomiatać. I miejsce, które ostatnie powinno mieć cokolwiek do czynienia z przemocą, staje się polem walk, bójek i tragedii.

W pewnym momencie wyłania się jeszcze jeden bohater – Kaspar, chłopak, który nie może dokładać swoich „pięciu groszy” do tej sytuacji, ani bezczynnie patrzeć jak koledzy biją Joosepa. Płaci za ten czyn już od początku, gdy jego dziewczyna z racji strachu przed indywidualnością, nie potrafi się z tym pogodzić. Zaczyna bronić go, pomagać, stając się powoli kolejną „ofiarą losu”.

Towarzyszymy chłopcom przez tydzień. Zwykły tydzień przeciętnych nastolatków, których jedynym obowiązkiem jest nauka i chodzenie do szkoły. Dlaczego miejsce, które powinno być najważniejsze i najbezpieczniejsze dla uczniów, ma destrukcyjny wpływ na psychikę bohaterów?  Jest miejscem degradacji moralnej? Możemy tylko domyślać się co tkwi w umysłach bohaterów filmu.

Film sam broni się tematyką i tytułem. Jednak co poza tym? Nie można w tym momencie nie wspomnieć o dziele Gusa Van Santa „Słoń”. Wtórność? Czy problem „kozła ofiarnego” nie jest na tyle ważny, żeby nie móc nakręcić o nim więcej niż jednego filmu? Oj jest.

Jest to produkcja prosta, która w jednoznaczny i prostolinijny sposób przedstawia nam dramaty uczniów jednej z estońskich szkół. Dodatkowo wciągają świetne kadry. Na przykład chwilowe fragmenty wstawione w ramach dygresji. Oliwy do ognia dolewa muzyka, która jest w tak bezbłędny sposób dobrana, że sprawia iż zastanawiamy się co siedzi w głowach Joosepa i Kaspara.

Przeglądając krytyczne recenzje wyczytałam zarzut, że owa sytuacja zupełnie nie dotyczy szkół estońskich, a jest to typowy amerykański przypadek. Absurd! Problem znęcania się nad uczniami w szkole to problem globalny i właśnie w ten sposób odpowiednie władze powinny się do niego odnosić i próbować w pewien sposób zaradzać.

Serdecznie polecam. Widzom o mocnych nerwach.

produkcja: Estonia
gatunek: Dramat
data premiery: 2008-10-03 (Polska) , 2007-03-16 (Świat)
reżyseria Ilmar Raag, scenariusz Ilmar Raag, muzyka Martin Kallasvee
czas trwania: 99
dyst.: Vivarto

[singlepic id=15 w=320 h=240 float=left] Do you wanna play a game?

Jeśli szukasz filmu, który ‘zryje’ Ci mózg i nie pozostawi obojętnym przez dość długi czas – ten będzie dla Ciebie idealny.

Absolwent Harvard Medical School dr Ted Gray (w tej roli Milo Ventimiglia) zakwalifikował się do jednego z najbardziej prestiżowych programów patologicznych w kraju. Jego talent szybko zostaje dostrzeżony i zostaje przedstawiony grupie czworgu studentów, którzy zostają „po godzinach”. Dr Gray wraz nimi stara się znaleźć sposób na zbrodnie doskonałą taką, by żadnemu patologowi na świecie nie udało się jej rozwiązać. Tworzą zamknięty krąg zbrodniarzy i morderców. Wynajdują sobie ofiary i na zmianę zabijają je w sposób jak najbardziej skomplikowany, tak, aby żaden z kolegów nie zdiagnozował przypadku.

Grzeczny i ułożony chłopczyk, który za chwilę ma się ożenić z Gwen (W tej roli prześwietna Alyssa Milano znana między innymi z Czarodziejek) poza tym, że całkowicie mu odbiło i zmienił wszelkie priorytety swojego życia, zaczyna romansować z koleżanką po fachu Juliette (Lauren Lee Smith). Romansowanie chyba jednak w tym przypadku nie jest odpowiednim słowem, a pięknym eufemizmem.

I tak płyną ich losy… aż do pewnego momentu…

Gra aktorska dobra. Nie pozostawia nic do życzenia, a jakby nie było, wiele by można zarzucić w tak trudnych do odegrania rolach. Jak na amerykański film niskobudżetowy, doczekaliśmy się wybitnej produkcji.  Trzyma w napięciu przez cały film, czasem tylko doprowadza do mdłości. Zabieg ten jednak jest poprowadzony z klasą.

O czym jeszcze warto wspomnieć? Że jest to zupełne novum na skalę światowego kina, a naprawdę rzadko się zdarza spotkać w dzisiejszych czasach totalnie oryginalną fabułę. Za sam ten fakt film powinien dostać gratis dwie gwiazdki.  I co jeszcze? Nieprzewidywalność z nutką tajemniczości.

Polecam wszystkim o mocnych nerwach.

produkcja: USA
gatunek: Thriller
data premiery: 2008-04-17 (Świat)
reżyseria Marc Schoelermann, scenariusz Brian Taylor, Mark Neveldine, zdjęcia Ekkehart Pollack, muzyka Johannes Kobilke
czas trwania: 93